Tweeentwintig kobaltblauw geschilderde huizen in het centrum van Rotterdam. Een tien meter hoog konijn gebouwd van sloophout. Een muskusrat van meer dan dertig meter lang met riet gedekt. Een gigantische muurschildering van vijftienduizend vierkante meter. Een kilometer lange gele straat. Een happening met de grootste zeppelin ter wereld en.. een badeend van 12 meter hoog.

Voor ZOOM-OUT, een nieuw ambitieus project rond kunst in de publieke ruimte in Limburg, creeerde Florentijn Hofman een gigantische gele badeend. De eend begroet de toeschouwers aan de Kanaalkom van Hasselt met een langzaam knikkende beweging. De vriendelijk dobberende eend kent geen grenzen, geen culturele of politieke voorkeuren.

Hofman, de in Rotterdam woonachtige kunstenaar verbaast zijn publiek en confronteert onze dagelijksebeleving met ongewoonlijke, opvallende en opzienbarende kunstwerken.Het werk van Hofman is groot.Groot van formaat en groot van impact. Er is een grote kans om het in het dagelijkse leven tegen te komen.Hofmans werk heeft een sterk speels karakter. Door in Rotterdam tweeentwintig huizen helemaal van top tot teen in de blauwe latex te zetten lijken de huizen groot speelgoed te zijn geworden. Speelgoed voor hem en van hem. De wereld als grote zandbak. Hofman is geen typische galerie kunstenaar. Zijn werk is bijna altijd locatie gebonden en bestaat vaak uit tijdelijke objecten of schilderingen. Vaak monochroom van kleur. De plek vormt het uitgangspunt voor het werk. Door te spelen met uitvergrote dieren en objecten geeft hij een non-plek een herkenbaar gezicht. Vaak wordt het een plek die confronteert en reacties los roept. Een plek die als orientatiepunt werkt. Een gemarkeerde plek met zijn eigen verhalen, bezoekers, passanten en bewoners. Hofman overschrijdt met zijn projecten vaak letterlijk de grenzen van het bestaande. Hij zoekt in zijn werk naar mogelijkheden om mensen hun dagelijks omringende omgeving opnieuw en anders te laten ervaren. Hij vraagt in zijn werk wat het functioneren van de kunst nu precies inhoud, los gezien van diens erkenning als zodanig in musea of galeries. Vaak is er sprake van kunst die niet als kunst herkenbaar is,zoals de ‘fout geparkeerde’ zelf gespoten DHL en TNT busjes. In dergelijke projecten wordt de kunstzinnige waarde van een werk niet direct afgerekend op diens vorm, maar op de mate waarin deze een perceptieverschuivingplaats kan doen vinden, zonder dat deze inbreuk doet op de logica van de (stedelijke) omgeving. Hiermee is de kern van de hedendaagse kunst blootgesteld, de kern namelijk van diens functioneren en niet van diens ‘institutionele’ erkenning. Iemand als Hofman, die met duidelijk plezier wisselt tussen performatieve (publieke) kunst en het domein van de sculptuur (om slechts een miniem aantal van de door hem ingezette media te noemen) heeft een sterke wens een ieder te verwonderen en zo het leven een beetje leuker te maken.

Voor meer informatie en overzicht van al zijn werk kijk op www.florentijnhofman.nl